درباره‌ی سوره‌ی حشر

سوره‌ی حشر مخصوصاً چهار آیه‌ی [آخر] آن، دارای امتیازات بسیار است. از جمله یک روش خواندن آن [سوره] به این طریق است که: یک اربعین از روز اوّل یک مرتبه، روز دوم دو مرتبه، تا روز چهلم، چهل مرتبه و برای مرتبه‌ی دیگر به عکس اوّل شروع می‌شود تا اربعین دوم تمام شود. [یعنی از […]

درباره‌ی سوره‌ی قدر (انّا انزلناه)

خواندن این سوره مخصوصاً در شب‌های ماه رمضان شبی 1000 مرتبه بسیار خوب است. و اگر کسی از شب اوّل ماه رمضان تا شب بیست و سوم هر شبی هزار مرتبه بخواند، در خواب یا بیداری، آینده‌ی آن کس را به او نشان می‌دهند… خواندن این سوره برای رؤیت ملائکه خوب است. 100 مرتبه عصر […]

درباره‌ی سوره‌ی توحید (قل هو الله احد)

در تمام ماه رجب، 10000 مرتبه ورود دارد و برای همه چیز خوب است که تقریباً روزی 333 مرتبه می‌شود. خواندن 1000 مرتبه در هر روز برای نورانیت، روحانیت قلب، آسان شدن امور و رزق، بسیار نافع است. و در روایت از پیامبر (ص) نقل شده است که: کسی که 1000 بار بخواند، خود را […]

توسّل به قبور عالمان ربّانی

هر کس حاجتی داشته باشد، سه روز سر قبر یکی از علماء که نفوس و زهدش بیشتر باشد برود و یک حمد و یازده قل هو الله احد بخواند، به صاحب آن قبر هدیه کند و بعد، هزار و یک مرتبه لا إله إلّا الله بگوید، اثر دارد و تجربه شده است.[1] پندهای آسمانی، ص […]

امام هادی علیه السلام و شیعیان غالی‌

مشکلات درونی شیعه کمتر از مشکلاتی نبود که از خارج و به وسیله دشمنان بر آنان وارد می‌شد. به ویژه که مشکلات درونی در افزایش مشکلات خارجی تأثیر مستقیم داشت. به همین جهت، امامان شیعه علیهم السّلام به هر شکلی بود سعی داشتند تا دامن تشیع را از لوث غلوّ پاک کرده و غلات را از خود طرد نمایند و بدین وسیله راهی برای حل مشکلات درونی خود پیدا کنند.

امام هادی علیه السّلام و فرهنگ دعا و زیارت‌

در کارنامه امام هادی علیه السّلام نیز دعا و زیارت از نظر تربیت شیعیان و آشنا ساختن آنها با معارف شیعی، نقش عمده‌ای ایفا کرده است. این دعاها به جز راز و نیاز با خدا، به صورتهای مختلف، به پاره‌ای از مسائل سیاسی- اجتماعی نیز اشاراتی دارد؛ اشاراتی که در حیات سیاسی شیعه بسیار مؤثر بوده و به طور منظم، مفاهیم خاصی را به جامعه تشیع القا می‌کرده است

اصالت قرآن در مکتب امام هادی علیه السّلام‌

از انحرافاتی که غلات شیعه پدید آورده و سبب حمله دیگر فرق اسلامی به آنها شدند، مشکل تحریف قرآن بود؛ مسأله‌ای که اهل سنت نیز به علت اشتمال کتابهایشان به پاره‌ای از روایات نادرست حاوی تحریف، گرفتار آن هستند. در عین حال اکثریت مسلمانان اعم از اهل سنت و شیعه امامی، بجز پاره‌ای از غلات، به شدت با این اعتقاد نادرست برخورد کرده‌اند. با این حال، چنانکه از ایضاح ابن شاذان و انتصار خیاط معتزلی برمی‌آید، در قرن سوم هجری، اتّهام اعتقاد به تحریف قرآن به شیعه بر سر زبانها بوده است.

وکلای امام هادی علیه السّلام و اختیارات آنان‌

دوران آخرین امامان شیعه علیهم السّلام همراه با اختناق شدید از سوی خلفای عباسی بود. در عین حال در همین دوران، شیعه در سر تا سر بلاد اسلامی گسترده شده بود. رشد کمّی شیعه در این دوران، از فعالیتهای ضد شیعی که از این دوره بر جای مانده و همچنین از اقدامات سیاسی و نظامی حکام به منظور جلوگیری از گسترش روزافزون تشیع به خوبی روشن است.ولی به منظور ارتباط امام علیه السلام با شیعیان مساله وکالت بیشترین نقش را ایفا میکرد که این سیستم ضامن پیدایش و دوام و استحکام این ارتباط بود.

برخوردهای متوکل با امام علیه السّلام‌

امام هادی علیه السّلام در مدت اقامت اجباری‌اش در سامرّاء، به ظاهر زندگی آرامی داشت، و متوکل می‌خواست ضمن نظارتهای کلّی و تحت کنترل گرفتن، وی را در نقش یکی از درباریان در آورده و از أبّهت و عظمت آن بزرگوار در چشم مردم بکاهد.اما چه شد !!!!؟؟؟

سیاست متوکل در برابر امام هادی علیه السّلام‌

پیش از آن که متوکل سر کار آید، سیاست خلفا همان سیاست مأمون بود. این سیاست، از معتزله در برابر اهل حدیث، که سنیان افراطی بودند، دفاع می‌کرد و این مسأله، فضای سیاسی مساعدی برای علویان به وجود آورده بود. با آمدن متوکل، تنگ‌نظریها از نو آغاز شد و با حمایت از اهل حدیث و بر انگیختن آنها بر ضدّ معتزله و شیعه، سرکوبی جریانات مزبور با شدّت هر چه بیشتر دنبال شد.

اصحاب امام و حفظ میراث فرهنگی شیعه‌

نگارش جوامع حدیثی در میان اصحاب ائمه علیهم السّلام بسیار طولانی است، به ویژه، پس از دوران امام صادق علیه السّلام، افراد زیادی در جامعه شیعه مصمم شدند تا روایات را جمع‌آوری کرده و آنها را برای شیعیان ساکن در کشورهای دور و نزدیک به منظور راهیابی به افکار و اندیشه‌های اهل بیت، بفرستند. با گذشت زمان بر شمار این مؤلفان افزوده شد و کتابهای بیشتر و مفصلتر تألیف شد.

امام علیه السلام و رابطه او با شیعیان‌

پراکندگی شیعیان را، در شصت سال پایانی دوران حضور تا آغاز غیبت صغرا، از شواهد و قرائن تاریخی که حتی در احادیث فقهی نیز فراوان به چشم می‌خورد به روشنی می‌توان یافت. در اینجا ابتدا پراکندگی شیعیان در دوران مذکور و سپس چگونگی رابطه امام با آنها را مورد بحث قرار می‌دهیم. این نوشتار برگرفته از کتاب حیات فکری و سیاسی ائمه نوشته رسول جعفریان از صفحه 546 تا 554 می باشد.