معناى تيمم

«تيمم» در لغت به معناى قصد و اراده كردن است و در اصطلاح فقه؛ «عملى است كه در شرايط خاص، جايگزين وضو و غسل مى شود».[1]

تيمم به اين صورت انجام مى گيرد:

–  ابتدا كف دو دست را بر چيزى كه تيمم بر آن جايز است، مى زنيم.

–  سپس هر دو دست را بر تمام پيشانى و دو طرف آن ـ از جايى كه موى سر مى رويد ـ تا روى ابروها و بالاى بينى مى كشيم.

–  بعد با كف دست چپ، بر تمام پشت دست راست ـ از مچ تا  سر انگشتان ـ و در آخر كف دست راست را بر تمام پشت دست چپ مى كشيم (انگشتان هم جزو كف دست است).[2]

تبصره 1 – برخى از مراجع تقليد (مانند آية اللّه  سيستانى) با هم زدن كف هر دو دست را احتياط واجب مى دانند.

تبصره 2 – آية اللّه  سيستانى و آية اللّه  نورى، كشيدن دست ها روى ابروها را احتياط مستحب مى دانند.

پی نوشت ها

[1] – لسان العرب، ماده اَمّ.

[2] – بنا بر نظر آية اللّه  خامنه اى، احتياط واجب آن است كه بار ديگر دست ها را به زمين بزند و سپس كف دست چپ را بر پشت دست راست و كف دست راست را به پشت دست چپ بكشد: خامنه اى، اجوبة الاستفتائات، س 209.