در بيشتر شهرهاى ايران علماى صاحب مقامات و كرامات فراوان و آماده ى افاده و تعليم بودند، ولى كسى نبود كه از محضر آنها استفاده كند. ناشكرى ها و قدرندانى هاى ما موجب گرفتارى امروز شده است. در جاهاى ديگر (هند و پاكستان، و…) يك يا چند ميليون نفر شيعه احتياج به يك عالم دينى دارند و نيست. در تركيه ده ميليون شيعه است، آيا ده عالم دينى دارند؟! آيا اجازه مى دهند كه يك عالم دينى ـ كه بى طرف بوده و لَه و عَلَيْهِ حكومت يا مذاهب ديگر نباشد ـ براى آنها دعوت كند؟!
با رفتن هر كدام از مشايخ، يك كلنگ بر پيكره ى اسلام وارد مى شود.(برگرفته از حديث « إِذا ماتَ الْمُؤْمِنُ الْفَقيهُ، ثُلِمَ فِى الاْءِسْلامِ ثُلْمَةً لايَسُدُّها شَىْ ءٌ. »؛ (وقتى مؤمن فقيه از دنيا مى رود، شكافى در اسلام پديد مى آيد كه هيچ چيز ديگر جاى آن را پر نمى كند.) ر.ك: اصول كافى، ج 1، ص 38؛ بحار الانوار، ج 1، ص 220؛ منية المريد، ص 113 و 376.) گويا اوضاع مذهب شيعه از همه ى اديان و مذاهب خراب تر و از همه بيشتر مورد ابتلا و تهاجم است.
منبع: کتاب در محضر حضرت آیت الله العظمی بهجت- جلد1 / محمد حسین رخشاد
