نيمهي ماه نگو ماه تمام است امشب
تازه از پرده برون ماه صيام است امشب
نيمهي ماه مبين گر به تو رو آورديم
اول ماه رخ ماه تو رؤيت كرديم
ما به دنبال تو در آينهها جوشيديم
در هلال مه نو نور تو را ميديديم
ذرّه در حال و هوايش به ملك ميبالد
كلبهي كوچك زهرا به فلك ميبالد
در كف من قلم از عشق تزلزل دارد
گذر از مثنوي و رو به تغزل دارد
قدسيان شوق تماشاي تو لابُد دارند
كه به سوي تو همه ميل تردّد دارند
بگذار اينكه بيايند ملائك به حضور
كز سر عشق به ديدار تعمد دارند
بشناسند تو را عرش نشينان همگي
زان كه تصوير تو را روبروي خود دارند
درس گيرند ز تو شيوه مردمداري
آن كساني كه كنون بحث تجددّ دارند
راه تو راه خداوند ـ بجايي نرسند
آن گروهي كه از اين راه تمرّد دارند
گل شكوفا شده بر شاخه عصمت مولا
قسمتم چيست از اين رويش رحمت مولا
مي شود قسمت من لطف وسيع ات آيا
مي رسد دست به دامان رفيع ات آيا
عشق بر اهل زمين طرح عظيم آورده است
سائلان را نظري كرد و كريم آورده است
آنكه رخساره ي او جلوه ي صبح ازلي ست
اولين دسته گل گلشن زهرا و علي ست
او كجا ماه كجا مهر كجا اذعان كن
نور در پيش رخش مثل طلاي بَدَلي ست
هر نگاهي نبرد دل زملائك ـ وزما
فقط آن چشم كه چون كوثر و زمزم عسلي ست
گره بسته دل باز نگردد، اين كار
زير چتر نگه لطف تو تنها عملي ست
نا اميد از كرمت نيست كسي در عالم
اي كريم ابن كريم جود تو بين المللي ست
نور از شمس بگيرد قمر اما اينجا
به تجلاي رخ ماه تو خورشيد جلي ست
مثنوي گرچه بود شيوه ي آسان تر ليك
جنس اشعار تو «ياسر» كه تماما غزلي است
شاعر: محمود تاری(یاسر)
