ماه ما در نيمه ي ماه خدا پيدا شده
بنگرش ماه خدا روشن ز ماه ما شده
گشته در اين ماه، يک ماه مبارک تابناک
زين سبب ماه مبارک، ماه بي همتا شده
آفتاب و ماه از ماه جمالش مستنير
قامت چرخ از قيام قامت او تا شده
روح و ريحان محمد(ص) سرو بستان علي
زينت آغوش ناز زهره ي زهرا شده
سبط اکبر، سرور جمع جوانان بهشت
کز ازل فرمان فرمانداريش امضا شده
خسرو شيرين زبان و شهد لب شکر سخن
نوبر و نوشين روان و نوگل و زيبا شده
نام نيکويش حسن، خلقش حسن، خويش حسن
حسن سرتاسر، زپا تا سر، ز سر تا پا شده
آنچه خوبان جهان دارند از حسن و جمال
جمله در وجه حسن بر وجه احسن جا شده
شه شده، شهزاده گشته، ره شده رهبر شده
سر شده، سردار گشته، مه شده مولا شده
مجمع اسماء حسني را که «فَدعوُهُ بهاست»
مظهر نص «لهُ الاسماء و الحُسني» شده
لمعه يي از پرتو روي نکويش «والضّحي»
تار مويش لام «واليل اذا يغشي» شده
از نگاه چشم مستش، حور حيران در قصور
قهرمان «يَعمل الجهرُ و ما يخفي» شده
بر دم عيسي دميده، تا مسيحا دم شده
دست موسي را گرفته تا يد بيضا شده
همچو جدش مصطفي پيشاني نورانيش
نقش نور «سبح اسم ربک الاعلي» شده
همچو بابش مرتضي چون ماه در شبهاي تار
نوربخش بي چراغان شب يلدا شده
طاق ابروي خمش بر آن خم ابرو قسم
در ره معراج ما چون مسجد الاقصي شده
نسل پاک احمد وحيدر، حسين است و حسن
اين دو دريا بار ديگر باز يک دريا شده
جاي پيغمبر حسن جاي علي باشد حسين
زين دو نور انوار نيکان جهان انشا شده
هر که در حُسن حسن، حُسن خداوندي نديد
روز ديد، از ديدن دادار نابينا شده
شاعر: فکرت خراسانی
