شب ميلاد شاه دين حسن است
عيد دوم امام ممتحن است
مجتبي ماه برج مصطفوي
مهر رخشان چرخ مرتضوي
سبط اول، وليّ بار خدا
مه تابان زهرهي زهرا
بحر جوشان دانش و تقوي
مظهر حلم و كان جود و سخا
سبزپوش بهشت سرمد اوست
يوسف دودهي محمد اوست
حلم او برترين شجاعت بود
مظهر صبر و استقامت بود
نكته باريكتر زِ مو اينجاست
درك اين نكته خاص اهل ولاست
سبب صلح با معاويهاش
كه خدايش بَرَد به هاويهاش
بُد از آن تا زمان براي قيام
مقتضي گردد اي خجسته مرام
تا كه بر ظلم آل بوسفيان
پِي برندي عموم خرد و كلان
تا قيام شهيد كرببلا
پردهها را همي زند بالا
تا زبان دراز بد گويان
نشود باز بر نكوخويان
نشنيدي كه پيش ازطوفان
شود آرامشي عيان به جهان
صلح سلطان دين حسن آن بود
كه سكوتي به قبل طوفان بود
الغرض طبق گفتهي نبوي
حق بوَد با دو زادهي علوي
قاعدا يا كه قائما حسنين
دو امامند و عرش حق را زين
پيِ حسن ختام نكتهي نو
اينك از طبع «خوشدلت» بشنو
هيچ داني چرا به ماه صيام
متولد شد آن خجسته امام
حسن آن كو امام منتخب است
نخل بستان شرع را رطب است
رطب مدح او كه شهد لب است
وقت افطار، سخت مستحب است
جان عالم فداي شهد لبش
كه علي نخل و مرتضي رطبش
آري اي روزه دار شب بيدار
بكن از شهد مهر او افطار
تا قيامت درود بي حد باد
بر وي و جدّ او محمد(ص) باد
شاعر: خوشدل تهرانی
