نيمه ي ماه مبارك، چه طرب افزا بود
كه ز حُسن حسن، آفاق فضيلت زا بود
در شب پانزدهم ماه خدا كرد طلوع
آن مه چارده كو مهر جهان آرا بود
در سخا و كرم و لطف و صفا و تقوي
پسر فاطمه، سرمشق همه دنيا بود
مصلحت بود كه دندان به جگر برد فرو
صبر او بود اگر سخت،ولي زيبا بود
نور دين، خواست كه خاموش نگردد آري
پيش دانا سبب حلم حسن، پيدا بود
دشمنان خرده گرفتند كه خاموش نشست
عقل، داند كه خطا داوري اعدا بود
اين خموشي كه نشان داد نهاد بد خواه
بر همه نيك و بد وضع زمان، گويا بود
ناموافق، همه ياران منافق، بودند
خصم در توطئه و سبط نبي تنها بود
او نميخواست كه بي فايده خونها ريزد
زين سبب رايت صلحش، به جهان برپا بود
كشته صبر جگر سوز، حسن شد ز آن روي
كه دل مردم بد عهد زمان، خارا بود
گل بستان نبوت، حسن پاك سرشت
پسر حيدر و نور بصر زهرا بود
علم و تقوي كه مراد دل مردان خداست
پيشه فرمود همين سودش از آن سودا بود
او سر و كار،به دنياي دني، هيچ نداشت
در ره دين، سر و كارش همه با عقبي بود
دل به دين بست و به دانش، كه دو روزي معدود
مهلت دشمن دنيا طلب و رسوا بود
گفت امروز به هر حال، به پايان آيد
به يقين، نوبت فتح و ظفرش فردا بود
عشق، در كار حسن داده شهادت آري
نصرت او راست، كه خود همّت او والا بود
شاعر: ناظر زاده کرمانی
