ثقلین
سفید
کِرِم
آبی
خاکستری
غدیریه هاتف اصفهانی
به انتخاب جواد هاشمی؛ به استقبال غدیر 96

سیّد احمد هاتف اصفهانی از چهره های شاخص ادبی در دوره ی افشاریه و زندیه است که بیشتر شهرتش را وامدار ترجیع بند توحیدیه ی خویش با بیت ترجیع ذیل است:
که یکی هست و هیچ نیست جز او
وحـدهُ لـا الـه الّـا هـو
هاتف در نیمهی نخست قرن ۱۲ در اصفهان چشم به جهان گشود و گویا اواخر عمر را در شهر مقدّس قم سپری کرد و در جوار کریمهی اهل بیت:مدفون شد. سال وفات او را ۱۱۹۸ هـ. ق نوشتهاند.
میراث شاعری از «هاتف اصفهانی» به دو فرزندش، یک پسر و یک دختر به ارث رسید. یکی سیّد محمّد متخلّص به «سحاب اصفهانی» که دارای دیوان شعری است و دیگری بیگم متخلّص به «رشحه» که طبع لطیفی داشته است.
دیوان هاتف اصفهانی بارها به چاپ رسیده است. ناشران گوناگونی در سال‌های مختلف به چاپ آن مبادرت ورزیده‌اند. این دیوان، نخستین بار در سال ۱۳۱۷ هـ.ق با چاپ سنگی انتشار یافته و پس از آن در خارج از کشور حتّی در اروپا نیز به زیور طبع آراسته شده است. دیوان وی در ایتالیا شهرت به سزایی دارد. حتّی در شوروی نیز میتوان شاهد آثار وی بود. ضمناً افشین عاطفی با مقابله‌ی چند نسخه در سال ۱۳۹۴ این دیوان را مجدّد منتشر کرد.
غدیریّه:
شعر زیر یک قصیده‌ی ۶۲ بیتی است که دو بار هم تجدید مطلع شده (اگر چه در چاپ اخیر به تصحیح وحید دستگردی (انتشارات نگاه) به صورت سه شعر مجزّا شماره خورده که خطای چاپی است نه خطای مصحّح).
نکته:
دوازده بیت ابتدای این شعر، تشبیب است با موضوع طلوع خورشید که طبق نام‌گذاری قدما آن را طلوعیّه می