بسم الله الرحمن الدحیم
سید علی محمد هاشمی

خامۀ این بنده که لب بر پهنه سینه کاغذ نهاد و بوسه ای به طعم عقلانیت از او گرفت نور دیدگان تو را نیّت کرد که این برگ از دفتر بی نظیر ثقلین را گشادی و نظاره گر نزاع عقل و جهل شده تا اینکه آدمی از نردبان قیاس بالا رفته و توشه بدیهیات خویش را از اوّلیات و مانند آن برداشته تا از آنچه شاهراه حسّ به او تقدیم نموده بگذرد و در فضای بی مثال خیال خویش پرواز نموده تا آنکه اوج می گیرد و لباس صورت و قید هیئت از خویش بر می اندازد تا به بلندای چشم انداز عقل بار می یابد و معانی و معلومات را یکسره خالص و محض می یابد و می رباید؛