در این متن می خوانید:
      1. سایه‌ی رحمت 

سایهی رحمت 

گشت عیان سایهسارِ رحمت داور[۱]

منظر هستی گرفت جلوهی دیگر

 

کون و مکان شد ز نغمههای بم و زیر

محفل شوق و سرور و عیش، سراسر

 

میگسلد لحظه لحظه عقد ثریّا

تا به نثار آورد لئالی[۲] و گوهر

 

تودهی غبرا[۳] کشیده پایهی عزّت

از ملکوت و فراز عرش، فراتر

 

عکس جمال جمیل طلعت سبحان

با قلم و لوح نور گشت مصوّر

 

شمسهی عفّت، قوام عصمت هستی

کرد جهان را به نور ذات، منوّر

 

بحر ولا را یگانه لؤلؤ لالا

عرش عُلا را شُکوه و زینت و زیور

 

طیّبه و طاهره، زکیّه، نفیسه

بر جلوات جلال، مُظهر و مَظهر

 

فاطمه، مرآت ذات پاک[۴] خداوند

مادر پُر افتخار شَبّر و شُبّر[۵]

 

سایهی عصمت فکنده بر سر مریم

مایهی فخر و شرف به ساره و هاجر

 

گر نه چنان ذات حق، یگانه و یکتاست

کیست که با او شود به رتبه برابر؟

 

گر نه شفاعت کند به روز مکافات

نیست کسی را دمی خلاص ز کیفر

 

آتش دوزخ ز التهاب بیفتد

چون بگذارد قدم به عرصهی محشر

 

نیست به محشر، پیمبری که نگوید

دست من و دامن حبیبهی داور

 

لوح و قلم راست نور از لمعانش[۶]

جود و کرم راست دستِ خالق اکبر

 

فاطمه، آن پاکْ گوهری که ز نسلش

زبدهی خلقت، مقدّر است و مقرّر

 

پیک سروش است این قصیده، «براتی»!

تا برسانی به گوش خلق، مکرّر

 

آذر ۱۳۶۸ [۷]


[۱]. برات بهشت، ص ۶۳ ـ ۶۴؛ ۲۳ بیت که در این جا با حذف شش بیت آمده است.

[۲]. ج لؤلؤ.

[۳]. مؤنّث اغبر، زمین (گردآلود و خاکی رنگ).

[۴]. در مأخذ، عبارت «ذات ذات» آمده که گویا خطای چاپی باشد.

[۵]. یادآور شویم که شبّر (به فتح شین)، اسم مبارک حضرت امام حسن۷ و «شُبیر» نام مبارک حضرت امام حسین۷ در تورات است؛ البتّه «شبّر» (به ضمّ شین) را برای هر دو بزرگوار ضبط کردهاند؛ پس مصراع بالا صحیح سروده شده است.

[۶]. لمعان: درخشیدن، روشن شدن، پرتو، درخشش.

[۷]. ماه و سال سرودن قصیده است.